Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Ενα αφιέρωμα σε όσους χτες δεν κοιμήθηκαν: Ανικανότητα και πολιτική συνδιαλλαγή ενάντια στην ποιότητα της ζωής μας.


9 το πρωί. Δεν ξέρω αν μπορεί ένας άυπνος να εκφραστεί νηφάλια. Θα εκφραστώ όπως νοιώθω χωρίς στρογγυλέματα. Όπως πολλοί στην πόλη μας, έτσι και εγώ ξενυχτήσαμε για ένα κωλογάμο ή όποια άλλη «πολιτιστική εκδήλωση» είχαν χτες οι ρομά της Αγίας Σωτήρας.

Συμπεριφορές απόλυτης απαξίωσης του κράτους, του Δήμου, της Αστυνομίας, των νόμων, της κοινωνικής ηρεμίας, με απόλυτη ανοχή από την πλευρά των αρχών.

Αυταπάτες δεν έχω. Καλώς ή κακώς, αυτή η απροσάρμοστη (με ευθύνη του κράτους) κοινωνική ομάδα πρέπει κάπου να διαβιεί. Και μεταξύ άλλων περιοχών το Μενίδι έχει επιλεγεί για να μένουν εδώ.

Το κράτος λοιπόν έχει βολευτεί με αυτή την κατάσταση.  Δεν έχει λόγο να ασχοληθεί μαζί τους, γιατί τους μόνους που ενοχλούν είμαστε εμείς, που μένουμε εδώ. Το κράτος δεν ενοχλείται.  Ο Δήμος Αχαρνών με τη σημερινή του διοίκηση κοιμάται όρθιος, ή μάλλον έχει συμφέρον να κοιμάται την ώρα που εμείς μένουμε ξύπνιοι.

 Ήρθα στη δουλειά για ένα γαμομεροκάματο της πλάκας με νεύρα, την ίδια ώρα που αυτοί ζουν αρχοντικά από την πρέζα και τα γλεντάνε στα πανυγύρια τους.

Δεν θα αναφερθώ στις ευθύνες της αστυνομίας. Η αστυνομία υπακούει στις πολιτικές του κράτους και της πολιτείας.

Θα έρθω όμως στις ευθύνες του Δήμου και της σημερινής διοίκησης. Είναι υποχρέωσή μου να το κάνω κυρίως ως θιγόμενος κάτοικος αλλά και ως δημοτικός σύμβουλος.

Ο Δήμος Αχαρνών, δεν έχει δυνάμεις καταστολής. Δεν μπορεί να μπουκάρει την ώρα που όλοι αυτοί οι απροσάρμοστοι πουλάνε πρέζα ή έχουν τη μουσική στη δια πασών. Έχει υπηρεσίες  όμως που αν έκαναν μεθοδικά τη δουλειά τους  και με πολιτική βούληση,  θα είχαμε αποτέλεσμα.

Γαμώ το κερατό μου, εσείς στη διοίκηση του δήμου, τι κάνετε 2 χρόνια πέρα από φωτογραφήσεις με υπουργούς, αστυνομικούς διευθυντές και άλλους δήθεν υπευθυνοανευθυνους;

Τι κάνει η πολεοδομία, στην Κύπρου για την οποία είναι ξεκάθαρο ότι έχει πολιτική γραμμή να μην πειράξει αυτά που ξαναχτίστηκαν ενώ τα είχαμε γκρεμίσει;

Ανοχή για να μην πω πολιτική συνδιαλλαγή δείχνουν όλα αυτά.  Δεν θα ξεχάσω με τίποτα την εικόνα, την ώρα που γινόντουσαν κατεδαφίσεις μέλη της σημερινής διοίκησης να είναι μέσα στα γκρεμίσματα και να πουλάνε εκδούλευση στους αυριανούς ψηφοφόρους τους.

Να μην ξεχάσω. Σήμερα το δούλεμα των δημοτών της πόλης μας θα συνεχιστεί. Υπάρχει Πρόσκληση του Τοπικού Συμβουλίου Πρόληψης Παραβατικότητας στην οποία ζητάει από εμάς τους κατοίκους να τους κάνουμε προτάσεις. Τι προτάσεις να κάνουμε ρε
Διαβάστε την πρόσκληση και γελάστε με τα χάλια μας:
Σας καλούμε να προσέλθετε την Πέμπτη 22/09/2016 και ώρα 18:30 στη συνεδρίαση  του Τοπικού Συμβουλίου Πρόληψης Παραβατικότητας & Εγκληματικότητας - Κοινωνικής Παρέμβασης, που θα διεξαχθεί στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου μας (2ος όροφος), προκειμένου να συζητηθεί το παρακάτω θέμα της ημερήσιας διάταξης:

1. "Ενημέρωση - Προτάσεις Προγραμματισμού Δράσεων ενόψει της συνάντησης που θα γίνει με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη"

*** Για να προλάβω πιθανές ευαισθησίες: δεν υπάρχει ούτε κοινωνική πολιτική ένταξης από το Δήμο. Γενικά δεν υπάρχει τίποτα, πέρα από τα ένα σωρό επιδόματα που τους πληρώνουμε για τις αλχημείες που κάνουν. Μόνο η Μητρόπολη κάνει μια προσπάθεια αλλά τι να κάνει κι αυτή μόνη της.

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Επειδή λείπουν οι Γεροστάθηδες... ας τον ξαναθυμηθούμε

Πριν να ξεσπάσει η ελληνική Επανάσταση του 1821 ζούσε σε μια όμορφη κωμόπολη της Ηπείρου, στο Κομπότι, κοντά στην Άρτα, ο γερο-Στάθης. Είχε φτάσει τα εβδομήντα του χρόνια, αλλά κρατιόταν πολύ καλά. Ήταν γερός, δυνατός και ευκίνητος. Πάντα ευγενής και χαμογελαστός. Τα μάτια του έλαμπαν από καλοσύνη αλλά και ευστροφία. Για όλους είχε έναν καλό λόγο και μια σοφή συμβουλή. Ήταν ο πιο αγαπητός άνθρωπος όχι μόνο στο χωριό του, αλλά και σε όλη την περιοχή της Ηπείρου. Όλοι τον είχαν σαν πατέρα.

Τι το ξεχωριστό είχε αυτός ο άνθρωπος; Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα, για να το μάθουμε.

Στα δεκαοχτώ του χρόνια τον βρίσκουμε στα Γιάννενα, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με ιδιαίτερη επιτυχία. Όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές του τον εκτιμούσαν για την επιμέλεια αλλά και το ήθος του, την ώριμη κρίση και την καθαρότητα της ζωής του. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, αποχαιρέτισε τη μητέρα του και την αγαπημένη του πατρίδα κι έφυγε στην ξενιτιά, κοντά στον πατέρα του, ο οποίος εμπορευόταν στην Ευρώπη. Δίπλα στον πατέρα του στην αρχή κι αργότερα μόνος του πέρασε πολλά χρόνια ασκώντας το εμπόριο στην Αυστρία, τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Ιταλία και απέκτησε μεγάλη περιουσία.

Όμως ο νους του και τα ενδιαφέροντά του δεν ήταν μόνο στο εμπόριο και στο κέρδος. Παρά την καθημερινή του κούραση και τα πολλά του ταξίδια έβρισκε κάθε μέρα καιρό να ασχολείται με τα πράγματα που ιδιαίτερα αγαπούσε: τη μελέτη πλήθους βιβλίων ιστορικών, φιλοσοφικών και φιλολογικών, αλλά κυρίως και ιδιαίτερα των έργων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Σ’ αυτούς βρήκε αληθινούς θησαυρούς: τη σοφία, την αρετή και την ομορφιά. Πίστευε πως η ελληνική γλώσσα ήταν το κλειδί για να ανοίγει κανείς τους ανυπολόγιστους αυτούς θησαυρούς, γι’ αυτό και την γνώρισε και την αγάπησε πολύ.

Η άλλη αγάπη του ήταν η μελέτη του λόγου του Θεού. Δεν ήταν ένας Χριστιανός μόνο στο όνομα ο γερο-Στάθης, αλλά ένας αληθινά πιστός άνθρωπος που αγωνιζόταν καθημερινά να εφαρμόζει στη ζωή του τη θερμή χριστιανική του πίστη.

Ο γερο-Στάθης γέρασε στα ξένα, αλλά δεν έπαψε στιγμή να θυμάται την αγαπημένη του πατρίδα που στέναζε σκλαβωμένη και την υπέργηρη μητέρα του, η οποία είχε ανάγκη τη συμπαράστασή του. Όταν λοιπόν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις του το επέτρεψαν είπε «αντίο» στην Ευρώπη κι επέστρεψε στη φτωχή πολυαγαπημένη πατρίδα. Κουβαλούσε μαζί του αρκετά χρήματα, αλλά κυρίως έναν πλούτο εσωτερικό, πνευματικό, που ήθελε να τον προσφέρει στα Ελληνόπουλα.

Μόλις επέστρεψε στο χωριό του, φρόντισε να καλύψει τις πιο επείγουσες ανάγκες. Έψαξε να βρει έναν καλό επιστήμονα γιατρό, για να αναλάβει τη φροντίδα των ασθενών συγχωριανών του. Κι επειδή δεν μπόρεσε να βρει κανέναν, διάλεξε το πιο έξυπνο και καλό παλικάρι του χωριού και το έστειλε με δικά του χρήματα στην Ιταλία να σπουδάσει ιατρική κι ύστερα να επιστρέψει και να εγκατασταθεί στην κωμόπολή τους και να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, όπως και έγινε.

Ως τότε τα παιδιά του χωριού είχαν για δάσκαλο τον παπά του χωριού, που με τα λίγα κολυβογράμματα που ήξερε πάσχιζε να τα μάθει ίσα-ίσα να διαβάζουν και να γράφουν. Ο γερο-Στάθης έχτισε στο πιο ωραίο σημείο του χωριού ένα ευρύχωρο πανέμορφο σχολείο κι έφερε δυο δασκάλους φιλότιμους και μορφωμένους ν΄ αναλάβουν τη σωστή μόρφωση των παιδιών. Φρόντισε επίσης να φέρει στο χωριό έναν ιερέα πολύ σεβαστό και μορφωμένο, για να κατηχήσει σωστά και να καθοδηγήσει με ευλάβεια και πίστη τους χωριανούς του.

Πέρα απ’ όλα αυτά όμως ήταν ο ίδιος μια φλόγα αγάπης και καλοσύνης για όλους και ιδιαίτερα για τα παιδιά, τα οποία πολύ ήθελε να βοηθήσει να ξεφύγουν από την αγραμματοσύνη και το σκοτάδι της αμάθειας, να αποκτήσουν υγιεινές συνήθειες, να χτίσουν τη ζωή τους σε γερά θεμέλια, να γίνουν ωραίοι, ενάρετοι, φωτισμένοι νέοι που θα πάρουν στα χέρια τους την τύχη τη δική τους κι όλης της πατρίδας. Κάθε μέρα έκανε με τα παιδιά όμορφους περιπάτους, στους οποίους έβρισκε την ευκαιρία να τους διηγηθεί ευχάριστες και πολύ διδακτικές ιστορίες. Στάθηκε για τα παιδιά του χωριού του πατέρας και δάσκαλος και φίλος και οδηγός. Τα αγάπησε και τον αγάπησαν πολύ. Κι άφησε σ’ όλους εμάς έναν πολύτιμο θησαυρό σοφίας, ένα αλφαβητάρι ζωής για την σωματική και την πνευματική μας υγεία.

Τον Γεροστάθη τον έγραψε ο Λέων Μελάς... Ο Λέων Μελάς (1812-1879) ήταν πολιτικός της Ελλάδας, πληρεξούσιος στις Εθνικές συνελεύσεις του 1843 και του 1862 και συγγραφέας, με σπουδαιότερο έργο το δημοφιλές στην εποχή του μυθιστόρημα «Ο Γεροστάθης». Διέπρεψε σαν υπουργός Δικαιοσύνης, Εκκλησιαστικών και Παιδείας, καθηγητής πανεπιστημίου, ανώτατος δικαστικός και δικηγόρος.

Βρείτε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία... 

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Εσείς αν ήσασταν στη θέση του δημοτικού συμβούλου αντί εμού τι θα ψηφίζατε;


Τις προηγούμενες ημέρες δημοσιεύθηκε κείμενο σε ιστοσελίδα των Αχαρνών με θέμα: «Βάζεις τρικλοποδιές, είπε ο Δασκαλάκης στον Αναγνωστόπουλο».

Το δημοσίευμα αναφέρεται στα όσα είπε ο Πρόεδρος της ΔΗΦΑ κ. Δασκαλάκης στο Δημοτικό Συμβούλιο σχετικά με τις αντιρρήσεις μου για τον προϋπολογισμό της ΔΗΦΑ (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, Αθλητικός Οργανισμός, Βοήθεια στο Σπίτι) όπως τον έφερε, Ιούνιο μήνα του 2016 προς ψήφιση.

Σε λίγες γραμμές θα προσπαθήσω να κάνω κατανοητή τη στάση μου και όσα πρέπει να γνωρίζουν οι δημότες για να κρίνουν σφαιρικά την πραγματικότητα.

Έκανα μια αναδρομή στα προηγούμενα χρόνια, μέσω της Διαύγειας από το 2011 έως και το 2014. Τότε που η σημερινή διοίκηση ήταν αντιπολίτευση. Και απλά διαπίστωσα το αναμενόμενο. Σε όλες τις ψηφοφορίες για έγκριση προϋπολογισμού στη ΔΗΦΑ ήταν αρνητική η ψήφος τους.

Ως αντιπολίτευση, ενώ είχαν για όλα λύση, φυσικά δεν ψήφιζαν τίποτα. Δηλαδή 2011, 2012, 2013, 2014, είπαν σε όλες τις ψηφοφορίες  ΟΧΙ.

Ήρθε ο καιρός που φέρνει τα λάχανα και έγιναν διοίκηση οι αγαπητοί συνάδελφοι οι οποίοι ψήφιζαν συνεχώς όχι με μια φωνή..

Ο ίδιος καιρός με τα ίδια λάχανα με έφερε εμένα στην αντιπολίτευση.  Έφτασε το 2015 και η ανάγκη ψήφισης του προϋπολογισμού της ΔΗΦΑ (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, Αθλητικός Οργανισμός) από τη νέα διοίκηση, τη σημερινή. Τι είπε ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι της παράταξής μου. ΝΑΙ είπαμε στις ψηφοφορίες. Πως να πεις όχι σε μια νέα διοίκηση που μόλις είχε επιλέξει δημοκρατικά ο κόσμος; Φυσικά και δε συμφωνούσαμε σε όλα, αλλά αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση δεν οδηγεί πουθενά. Συμφωνούμε όλοι. Το πιστεύω.

Έφυγε σαν νερό το 2015 και ήρθε το 2016. Πάλι δε συμφωνούσαμε σε όλα, αλλά πάλι είπα προέχει η συναίνεση, όσες φορές αυτή είναι εφικτή για το καλό του τόπου. Έτσι ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι στην παράταξή είπαμε πάλι ΝΑΙ στην ψήφιση του προϋπολογισμού του έτους 2016, όπως είχαμε πράξει και για το 2015. Κάποιοι άρχισαν μάλιστα να απορούν. Μα γιατί ψηφίζουν ΝΑΙ; Είχαν στον μυαλό τους φαίνεται αυτή τη στείρα αντιπαράθεση που εφαρμοζόταν πάντα από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης.

Τον Μάρτιο του 2016, πριν λίγο καιρό δηλαδή, η Αποκεντρωμένη Περιφέρεια γύρισε πίσω τον προϋπολογισμό της ΔΗΦΑ. Δεν τον ενέκρινε. Εκ νέου έρχεται στο ΔΣ της ΔΗΦΑ ο προϋπολογισμός «διορθωμένος» προς ψήφιση, και εκ νέου ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι στην παράταξη είπαμε ΝΑΙ.

Όμως πάλι τα πράγματα δεν έγιναν όπως έπρεπε. Και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση γύρισε για δεύτερη φορά, πάλι πίσω τον προϋπολογισμό της Δημοτικής Φροντίδας Αχαρνών, ζητώντας αυτή τη φορά να μειωθεί κατά 1,4 εκ. ευρώ. Η αιτία είναι ότι δεν έχει εγκριθεί ο κεντρικός Προϋπολογισμός του Δήμου Αχαρνών.

Αυτές όλες οι καθυστερήσεις οδήγησαν μεταξύ άλλων τη Δημοτική Φροντίδα Αχαρνών σε αδυναμία πληρωμής μέρους των υπαλλήλων.

Για να γίνω κατανοητός, η αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού στον Δήμο Αχαρνών με ευθύνη της σημερινής διοίκησης (λόγω της εμμονής για λήψη δανείου), οδηγεί σε υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών της ΔΗΦΑ και ανάγκη μείωσης του προϋπολογισμού κατά 1,4 εκ. ευρώ.

Οση διάθεση συναίνεσης κι αν έχω ως δημοτικός σύμβουλος υπάρχουν όρια, ειδικά για τις κοινωνικές δομές του Δήμου όπως οι Παιδικοί Σταθμοί, τα ΚΑΠΗ και ο Αθλητικός Οργανισμός. Άρα πως θα μπορούσα να συμφωνήσω σε μείωση 1,4 εκ. ευρώ στον προϋπολογισμό επειδή αυτό οφείλεται στους κακούς έως σήμερα χειρισμούς της Διοίκησης; Σε τι να συναινέσω και τι να αποδεχτώ; 

Από όλα τα παραπάνω είναι σαφές ότι, όχι μόνο τρικλοποδιές δεν βάζω, αλλά αντίθετα έχω επιδείξει παρατεταμένη διάθεση συνεργασίας  επί 2 χρόνια στην αντιπολίτευση, σε βαθμό που ουδέποτε στο παρελθόν έχει καταγραφεί ξανά.

Είναι λοιπόν εύλογο να σκέφτομαι και να ρωτώ, ένας  δημότης στη θέση μου, πως θα  σκεφτόταν πως θα ψήφιζε και πόση ανοχή θα έδειχνε, όταν με ευθύνη τις διοίκησης ζητείται η περικοπή σχεδόν του 1/4 του προϋπολογισμού, για τις κοινωνικές δομές της ΔΗΦΑ;



Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Δεν λέω όχι σε δάνειο. Λέω όχι σε αυτό το δάνειο.


Είναι όλες οι στιγμές των δημοτικών συμβουλίων υπεύθυνες. Είναι ορισμένες όμως στις οποίες οι Δημοτικοί Σύμβουλοι τίθενται αμείλικτα προ των ευθυνών τους και του μέλλοντος αυτής της πόλης και των ανθρώπων της.

Μια από αυτές τις στιγμές ήταν στο Δημοτικό Συμβούλιο της Τρίτης 5 Απριλίου 2016. Ενώ παραπλανητικά προσκληθήκαμε για ψήφιση προϋπολογισμού του Δήμου, εν τέλει κληθήκαμε να ψηφήσουμε για να ξεκινήσει η διαδικασία λήψης δανείου 10 εκ. ευρώ προκειμένου να μην είναι ελλειμματικός ο προϋπολογισμός.

Παραβλέπω σε αυτή τη φάση το γεγονός της επαναλαμβανόμενης και εσκεμμένης παραπλάνησης των Δημοτικών Συμβούλων και έρχομαι στην ουσία του δανείου.

Τι είναι αυτό το δάνειο. Το δάνειο αυτό έρχεται να καλύψει την κακή οικονομική διαχείριση και αμαρτίες του παλιού παρελθόντος. Το τονίζω, του παλιού. Δεν έρχεται όμως μόνο για αυτό. Έρχεται να καλύψει την αποδεδειγμένη τάση της δημοτικής αρχής, να δημιουργεί δαπάνες σε ανούσιες δράσεις και προμήθειες που καμιά επίδραση δεν έχουν στο μέλλον του Δήμου Αχαρνών.

Όπως τόνισα κατά την ομιλία μου στο Δημοτικά Συμβούλιο, υπάρχουν τουλάχιστον 3 εκ. ευρώ σε δαπάνες που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Αυτό, από μόνο του, θα δημιουργούσε την αίσθηση ότι πράγματι η διοίκηση του Δήμου κάνει προσπάθεια περικοπής άσκοπων δαπανών. Κάτι τέτοιο όμως, δεν φαίνεται, ούτε στην έως τώρα πράξη, αλλά ούτε και ως μελλοντική διάθεση.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία και με θέτει απέναντι σε αυτό το δάνειο. Η Δημοτική Αρχή έχει απόλυτα ασαφή, ίσως και κρυφή, πολιτική για το μέλλον του Δήμου. Με απλά λόγια, κανείς δεν ξέρει τι θέλει να κάνει. Η’ αν το ξέρει δεν μας το λέει.  Δεν υπάρχει το παραμικρό αναπτυξιακό πλαίσιο το οποίο να είναι ευρέως γνωστό και αποδεκτό ώστε αυτό να αποτελούσε την εγγύηση ότι ένα δάνειο θα έπιανε τόπο.

Μην πάμε  όμως μακριά.  Ποιος από εσάς θα υπέγραφε ως εγγυητής σε ένα δάνειο για το οποίο ο δανειοδοτούμενος ακόμα και αν ήταν αδερφός σας, δεν θα σας έλεγε τι θα το κάνει και πως σκοπεύει να το επιστρέψει. 

Για να μην περιπλέκω τα πράγματα, κατά τη γνώμη μου οι λύσεις είναι δύο:

  1. Άμεση συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο και επανακαθορισμός δαπανών του Δήμου ώστε να μειωθούν όλα τα περιττά έξοδα. Κάθε μείωση στις δαπάνες συνεπάγεται μείωση της ανάγκης και του ύψους δανεισμού. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να γίνει απόλυτα σαφής και δημόσια γνωστή η διάθεση των χρημάτων του δανείου (ποιοι θα αποζημιωθούν)  και να καθοριστεί με σαφήνεια το αναπτυξιακό πλαίσιο και οι δράσεις του Δήμου για τα επόμενα 3 χρόνια. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα ήταν άδικη η συζήτηση για ένα δάνειο.
  2. Η δεύτερη λύση είναι το παρατηρητήριο. Μη μας τρομάζουν οι λέξεις. Θα μπει ο Δήμος Αχαρνών σε 3 δύσκολα χρόνια, αλλά θα εξυγιανθεί. Τόσα έχουμε περάσει άλλωστε. Οι μόνοι που θα κινδυνεύουν από μια τέτοια διαδικασία είναι οι περιττές δαπάνες.

Με την πρώτη λύση, αυτή του δανείου, το μάρμαρο θα το πληρώσουν εξ ολοκλήρου οι δημότες και μάλιστα πολλαπλάσιο σε βάθος χρόνου.

Με τη δεύτερη λύση οι δημότες πάλι θα συμμετέχουν στο μάρμαρο σε μικρότερο βαθμό, αλλά θα ξέρουν ότι δεν πληρώνεται τίποτα μη απαραίτητο. Θα πάψουν οι απευθείας αναθέσεις, θα πάψουν οι φιγούρες, οι παροχές θα είναι οι απαραίτητες, αλλά εν τέλει θέλοντας και μη θα επέλθει η εξυγίανση στον Δήμο Αχαρνών.

Η επιλογή εν τέλει είναι στα χέρια των Δημοτικών Συμβούλων. Οι οποίοι εκπροσωπούν 150.000 κατοίκους αυτής της πόλης και φροντίζουν για το μέλλον της.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Εδώ ο κόσμος καίγεται… τα αρχαία μας μάραναν. Είναι έτσι;



Ήμουν σχεδόν  βέβαιος ότι το θέμα της αρχαιολογικής συλλογής δεν αφορά τους πολλούς. Ίσως για το διατυπώσω καλύτερα, δεν τους ενεργοποιεί αντανακλαστικά.  Ειδικά αυτή την εποχή,  στην οποία ο καθένας κοιτά να σώσει το σπίτι του και να βγάλει όπως όπως την καθημερινότητά του, η διάσωση ή όχι της αρχαιολογικής συλλογής φαντάζει ως ζήτημα πολυτέλειας στο μυαλό των περισσοτέρων. Σε ποιον δεν πέρασε η σκέψη «με αυτά θα ασχολούμαστε μωρέ; Εδώ έχουμε τόσα προβλήματα σοβαρά να λύσουμε».

Αυτή όμως που με εξέπληξε ομολογώ, ήταν η στάση των περισσότερων από εκείνους οι οποίοι μέσα από κάποια επίσημη θέση ή επειδή έτσι διατυμπανίζουν θέλουν να διαδραματίζουν ρόλο στην τοπική μας κοινωνία. Τσιμουδιά. Καμία αντίδραση. Μούγγα στη στρούγκα το λένε αλλιώς στο καφενείο.  Για να λέμε  όμως και την αλήθεια βέβαια ποιος από όσους από εμάς ασχολούμαστε με τα κοινά, δεν ξέρουμε πάνω – κάτω τι ρόλο παίζει ο καθένας. Αυτό περιμέναμε;

Απλά, με το ζήτημα της αρχαιολογικής συλλογής ο ρόλος ορισμένων αποκαλύφθηκε, καθώς ανερυθρίαστα αποφάσισαν να τηρήσουν σιγή ιχθύος, γιατί αυτό επιτάσσει το μικρό τους συμφέρον.

Aς μην ασχολούμαστε όμως με όσους έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Γιατί ως απλοί δημότες (εκεί θέλω να κατατάσσω τον εαυτό μου)  πρέπει να βλέπουμε μακριά ποιο είναι το συμφέρον της πόλης μας. Το δικό μας το μακρινό αύριο λοιπόν,  μπορεί και σίγουρα επηρεάζεται σε ένα βαθμό, από μια μικρή, αδιάφορη κατά την κρίση μας πράξη σήμερα, όπως αδιάφορο φαντάζει τους περισσότερους το κλείσιμο της Αρχαιολογικής Συλλογής.

 Ο Δήμος Αχαρνών, το Μενίδι, είναι καταχωρημένο στη συνείδηση των περισσότερων ως η πόλη της εγκληματικότητας. Η πόλη της υποβάθμισης. Αυτό δεν αλλάζει χωρίς στρατηγική μακροπρόθεσμη.
Έχουμε λοιπόν, ορισμένα στοιχεία όμως που μας καθιστούν μοναδικούς τους Αχαρνείς. Στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν το παζλ της αλλαγής αρκεί από αυτό το παζλ να μην αφαιρούμε κομμάτια.  Η Αρχαιολογική Συλλογή είναι ένα από αυτά και οφείλουμε να την έχουμε κορώνα στο κεφάλι μας. Γι αυτό και θα την υπερασπιστούμε.


Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Σου οφείλω μία συγγνώμη… (1)


Ήταν χτες μεσημέρι. Μόλις είχε σταματήσει η μεγάλη νεροποντή. Βρισκόμουν στη Δημοκρίτου και ήθελα να περάσω κάθετα τη Δεκελείας με κατεύθυνση τις γραμμές. Το νερό στο μισό μέτρο ορμητικό στη Δεκελείας. Σταμάτησα με  το αυτοκίνητο σκεπτόμενος αν πρέπει να περάσω. 

Στα δευτερόλεπτα που είχα σταματήσει, ένας παππούς, μου χτυπάει το τζάμι. Το ανοίγω. "Μήπως πηγαίνεις προς το σταθμό με ρωτάει;" Του απαντάω καταφατικά. "Ελα, θα σε πάω εγώ" .

Ο παππούς λεβεντάνθρωπος  γύρω στα 85. Όμως η φωνή του ήταν  τρεμάμενη. Είχε πάει το πρωί στο 1ο ΚΑΠΗ στην Πλατεία και γύριζε σπίτι του. Στο δρόμο τον έπιασε η βροχή. Τη Δεκελείας δεν μπορούσε να την περάσει και περίμενε να βρεθεί κάποιος να βοηθήσει.

Του άνοιξα την πόρτα στο αυτοκίνητο και αφού πήρα απόφαση να διασχίσω κάθετα τη Δεκελείας ξεκινήσαμε προς το σταθμό. Στη διαδρομή προσπαθούσα να καταλάβω που ακριβώς μένει. Η φωνή του έτρεμε ακόμα. Μου εξηγούσε, με τρόπο που όμως  δεν έβγαινε νόημα. Μασούσε τα λόγια του.  Τον είχε κυριεύσει άγχος και πανικός. Δεν θυμόταν ακριβώς. Σταμάτησα στην άκρη. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω. Μετά από περίπου ένα τέταρτο αναμονής και εκφράσεων χωρίς λογική ροή, σε μια αναλαμπή του, μου λέει οδό και αριθμό.

Ο παππούς, ο κ. Γιώργος, ήρθε στο Μενίδι πριν 40 χρόνια και έφτιαξε την οικογένειά του. Πριν 2-3 χρόνια έχασε την κυρά του όπως μου είπε στη διαδρομή. Το ‘λεγε με πολύ καημό. Μαζί με το άγχος του από όσα πέρασε λόγω της βροχής τα συναισθήματα που μου δημιουργούσε ήταν πολύ βαριά.

Αφού θυμήθηκε εν τέλει που μένει τον μετέφερα στο σπίτι του. Τον άφησα. με μια στιγμιαία έκφραση ανακούφισης. 

Από χτες όμως δεν μου φεύγει από το μυαλό ο κ. Γιώργος.  Γιατί, με έκανε ακόμα μια φορά, σε πολύ πιο έντονο βαθμό να ρωτώ τον εαυτό μου τι μπορούσα ή τι μπορώ να κάνω για αυτή την πόλη και δεν το έκανα.

Δεν το κρύβω ότι πολλές φορές έχω σκεφτεί «αυτό θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο, ή αυτό δεν έγινε ενώ έπρεπε να γίνει».

Έχω τη συνείδηση μου καθαρή ότι ποτέ δεν προέταξα το προσωπικό συμφέρον και αυτό είναι η σφραγίδα μου για όσους με τίμησαν 2 φορές ως εκπρόσωπό τους.  Όμως για όλα αυτά που θα μπορούσαν  να γίνουν λίγο διαφορετικά ή πιο αποτελεσματικά,  ελέγχομαι καταρχάς από μένα τον ίδιο. Δε χρειάζομαι τρίτους.

Οφείλω λοιπόν ένα μεγάλο συγγνώμη στον κ. Γιώργο τον λεβέντη, που τον είδα να μετρά τη λεβεντιά του με το φόβο και στο πρόσωπο του λέω  συγγνώμη σε κάθε πολίτη των Αχαρνών γιατί ίσως κάποια πράγματα να γινόντουσαν καλύτερα.  Δεν έχει σημασία που είμαι μέλος της αντιπολίτευσης. Το καλό της πόλης δεν κοιτάει παρατάξεις.

Υ.γ.: Παρακολουθώ κάθε φορά με πολύ ενδιαφέρον τις αντιδράσεις του κόσμου στα μεγάλα αρνητικά γεγονότα της πόλης μας. Οργή, κατηγορίες, μαύρο χιούμορ, προτάσεις, κακή ενημέρωσης. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δε βοηθάει. Γιαυτό ετοιμάζω τη σειρά 2 του «Σου οφείλω μία συγγνώμη..» που κοιτάει την αλήθεια την οποία πρέπει να την ξέρουμε ως κάτοικοι.



Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Αμ, έλα που δεν είναι το ευρώ το πρόβλημα…


Σε αυτή τη δίνη των ημερών, έχουμε κληθεί όλοι μας να διαλέξουμε ο καθένας, τη μια όχθη του ποταμού. Καλούμαστε να πούμε ΝΑΙ ή ΌΧΙ σε ένα ερώτημα που δυστυχώς μόνο όσοι το συνέταξαν το καταλαβαίνουν και εν τέλει να πούμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ.

Έχω καταλήξει όμως με όση λίγη γνώση ή μικρή πείρα μπορώ να διαθέτω, ότι τελικά η ζωή μας και η συνέχεια μας ως λαού και κράτους δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός μονοδιάστατου και ψευδεπίγραφου ερωτήματος που θέτει μια κυβέρνηση ή ακόμα και ενός σαφέστερου ερωτήματος περί Ευρώ ή Δραχμής.

Πόσο αληθινό όμως μπορεί να είναι τελικά το ερώτημα ότι για τη σημερινή κατάσταση φταίει το Ευρώ και οι Ευρωπαίοι; 

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι πολύπλοκο, βαθύτατα κοινωνικό και πολιτικό με ρίζες τουλάχιστον στα 40 χρόνια μεταπολίτευσης. Είναι ζήτημα νοοτροπίας βάσει του τρόπου με τον οποίο μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν όλες οι γενιές αυτά τα χρόνια.

Τόσα και τόσα συνέβησαν, τα οποία όλοι τα ζήσαμε και τα γνωρίζουμε αλλά φαίνεται να τα προσπερνάμε. Διογκωμένο δημόσιο, κακοδιαχείριση, ανοργανωσιά, μίζες, κακές υπηρεσίες στους πολίτες, πάταξη κάθε προσπάθειας επιχειρηματικότητας, γραφειοκρατία, κακός συνδικαλισμός, κλειστά επαγγέλματα, μονοπώλια, ζημιογόνες δημόσιες και δημοτικές επιχειρήσεις για το βόλεμα κομματικών στρατών. Σπατάλες και μόνο σπατάλες. 

Μήπως τελικά οι άφρονες πολιτικές δεκαετιών τόσο με τη δραχμή όσο και με το ευρώ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ φταίνε που φτάσαμε εδώ; Μήπως το νόμισμα είναι απλά ένα εργαλείο;

Το πλήρωμα του χρόνου  ήρθε, γιατί για όλες τις παραπάνω πρακτικές κάποτε θα υπήρχε ένας τέλος. Νομοτελειακή εξέλιξη ή απλά μαθηματικά είναι αυτό.  Αυτό το τέλος ήρθε μαζί με την  λιτότητα των μνημονίων. Αυτή η 5χρονη μνημονιακή εμπειρία βασίστηκε με ευθύνη των κυβερνήσεων σε άκρατες φορομπηχτικές πολιτικές και ελάχιστες πραγματικές μεταρρυθμίσεις. 

Όμως το ζητούμενο των μνημονίων στο τέλος, βασίζεται σε μια απλή εξίσωση που θα έπρεπε να την εφαρμόζουμε από συστάσεως του κράτους. Θα σπαταλάς όσα παράγεις. Τώρα, με τα μνημόνια σπαταλάμε πολύ λιγότερα γιατί στην εξίσωση πρέπει να προσθέσουμε και την επιστροφή στους δανειστές αυτών που τους χρωστάμε.

Κοντολογίς, η ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν είναι ζήτημα μόνο που έχει να κάνει με το νόμισμα. Είναι αναγκαία η ύπαρξη της Ελλάδας μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων λειτουργίας που δεν θα επιτρέπει την αναπαραγωγή των πολιτικών που μας έφεραν εδώ. Αυτό το πλαίσιο μόνο η Ευρώπη μπορεί να το προσφέρει και ας φαίνεται σήμερα να έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Σε προσωπικό επίπεδο αν υπήρχε τρόπος να μου εγγυηθεί κάποια αόρατη δύναμη ότι η ελληνική πολιτική (και οι εκπρόσωποί της) και η ελληνική κοινωνία θα έβαζε κανόνες που δεν θα επέτρεπαν να επαναληφθούν όσα ζήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια  δεν θα είχα πρόβλημα ακόμα και αν πηγαίναμε σε δικό μας νόμισμα.  Όμως τίποτα δεν δείχνει να είναι έτσι τα πράγματα.

Ακόμα και σήμερα ο λαός μέσα στη δυστυχία του γίνεται μέτοχος υποσχέσεων για επιστροφή στην ευμάρεια. Ε αυτό δεν μπορεί να γίνει. Τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια. Τόσο δύσκολο είναι να μας πουν την αλήθεια;