Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Εσείς αν ήσασταν στη θέση του δημοτικού συμβούλου αντί εμού τι θα ψηφίζατε;


Τις προηγούμενες ημέρες δημοσιεύθηκε κείμενο σε ιστοσελίδα των Αχαρνών με θέμα: «Βάζεις τρικλοποδιές, είπε ο Δασκαλάκης στον Αναγνωστόπουλο».

Το δημοσίευμα αναφέρεται στα όσα είπε ο Πρόεδρος της ΔΗΦΑ κ. Δασκαλάκης στο Δημοτικό Συμβούλιο σχετικά με τις αντιρρήσεις μου για τον προϋπολογισμό της ΔΗΦΑ (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, Αθλητικός Οργανισμός, Βοήθεια στο Σπίτι) όπως τον έφερε, Ιούνιο μήνα του 2016 προς ψήφιση.

Σε λίγες γραμμές θα προσπαθήσω να κάνω κατανοητή τη στάση μου και όσα πρέπει να γνωρίζουν οι δημότες για να κρίνουν σφαιρικά την πραγματικότητα.

Έκανα μια αναδρομή στα προηγούμενα χρόνια, μέσω της Διαύγειας από το 2011 έως και το 2014. Τότε που η σημερινή διοίκηση ήταν αντιπολίτευση. Και απλά διαπίστωσα το αναμενόμενο. Σε όλες τις ψηφοφορίες για έγκριση προϋπολογισμού στη ΔΗΦΑ ήταν αρνητική η ψήφος τους.

Ως αντιπολίτευση, ενώ είχαν για όλα λύση, φυσικά δεν ψήφιζαν τίποτα. Δηλαδή 2011, 2012, 2013, 2014, είπαν σε όλες τις ψηφοφορίες  ΟΧΙ.

Ήρθε ο καιρός που φέρνει τα λάχανα και έγιναν διοίκηση οι αγαπητοί συνάδελφοι οι οποίοι ψήφιζαν συνεχώς όχι με μια φωνή..

Ο ίδιος καιρός με τα ίδια λάχανα με έφερε εμένα στην αντιπολίτευση.  Έφτασε το 2015 και η ανάγκη ψήφισης του προϋπολογισμού της ΔΗΦΑ (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, Αθλητικός Οργανισμός) από τη νέα διοίκηση, τη σημερινή. Τι είπε ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι της παράταξής μου. ΝΑΙ είπαμε στις ψηφοφορίες. Πως να πεις όχι σε μια νέα διοίκηση που μόλις είχε επιλέξει δημοκρατικά ο κόσμος; Φυσικά και δε συμφωνούσαμε σε όλα, αλλά αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση δεν οδηγεί πουθενά. Συμφωνούμε όλοι. Το πιστεύω.

Έφυγε σαν νερό το 2015 και ήρθε το 2016. Πάλι δε συμφωνούσαμε σε όλα, αλλά πάλι είπα προέχει η συναίνεση, όσες φορές αυτή είναι εφικτή για το καλό του τόπου. Έτσι ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι στην παράταξή είπαμε πάλι ΝΑΙ στην ψήφιση του προϋπολογισμού του έτους 2016, όπως είχαμε πράξει και για το 2015. Κάποιοι άρχισαν μάλιστα να απορούν. Μα γιατί ψηφίζουν ΝΑΙ; Είχαν στον μυαλό τους φαίνεται αυτή τη στείρα αντιπαράθεση που εφαρμοζόταν πάντα από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης.

Τον Μάρτιο του 2016, πριν λίγο καιρό δηλαδή, η Αποκεντρωμένη Περιφέρεια γύρισε πίσω τον προϋπολογισμό της ΔΗΦΑ. Δεν τον ενέκρινε. Εκ νέου έρχεται στο ΔΣ της ΔΗΦΑ ο προϋπολογισμός «διορθωμένος» προς ψήφιση, και εκ νέου ο Αναγνωστόπουλος και οι συνάδελφοι στην παράταξη είπαμε ΝΑΙ.

Όμως πάλι τα πράγματα δεν έγιναν όπως έπρεπε. Και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση γύρισε για δεύτερη φορά, πάλι πίσω τον προϋπολογισμό της Δημοτικής Φροντίδας Αχαρνών, ζητώντας αυτή τη φορά να μειωθεί κατά 1,4 εκ. ευρώ. Η αιτία είναι ότι δεν έχει εγκριθεί ο κεντρικός Προϋπολογισμός του Δήμου Αχαρνών.

Αυτές όλες οι καθυστερήσεις οδήγησαν μεταξύ άλλων τη Δημοτική Φροντίδα Αχαρνών σε αδυναμία πληρωμής μέρους των υπαλλήλων.

Για να γίνω κατανοητός, η αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού στον Δήμο Αχαρνών με ευθύνη της σημερινής διοίκησης (λόγω της εμμονής για λήψη δανείου), οδηγεί σε υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών της ΔΗΦΑ και ανάγκη μείωσης του προϋπολογισμού κατά 1,4 εκ. ευρώ.

Οση διάθεση συναίνεσης κι αν έχω ως δημοτικός σύμβουλος υπάρχουν όρια, ειδικά για τις κοινωνικές δομές του Δήμου όπως οι Παιδικοί Σταθμοί, τα ΚΑΠΗ και ο Αθλητικός Οργανισμός. Άρα πως θα μπορούσα να συμφωνήσω σε μείωση 1,4 εκ. ευρώ στον προϋπολογισμό επειδή αυτό οφείλεται στους κακούς έως σήμερα χειρισμούς της Διοίκησης; Σε τι να συναινέσω και τι να αποδεχτώ; 

Από όλα τα παραπάνω είναι σαφές ότι, όχι μόνο τρικλοποδιές δεν βάζω, αλλά αντίθετα έχω επιδείξει παρατεταμένη διάθεση συνεργασίας  επί 2 χρόνια στην αντιπολίτευση, σε βαθμό που ουδέποτε στο παρελθόν έχει καταγραφεί ξανά.

Είναι λοιπόν εύλογο να σκέφτομαι και να ρωτώ, ένας  δημότης στη θέση μου, πως θα  σκεφτόταν πως θα ψήφιζε και πόση ανοχή θα έδειχνε, όταν με ευθύνη τις διοίκησης ζητείται η περικοπή σχεδόν του 1/4 του προϋπολογισμού, για τις κοινωνικές δομές της ΔΗΦΑ;



Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Δεν λέω όχι σε δάνειο. Λέω όχι σε αυτό το δάνειο.


Είναι όλες οι στιγμές των δημοτικών συμβουλίων υπεύθυνες. Είναι ορισμένες όμως στις οποίες οι Δημοτικοί Σύμβουλοι τίθενται αμείλικτα προ των ευθυνών τους και του μέλλοντος αυτής της πόλης και των ανθρώπων της.

Μια από αυτές τις στιγμές ήταν στο Δημοτικό Συμβούλιο της Τρίτης 5 Απριλίου 2016. Ενώ παραπλανητικά προσκληθήκαμε για ψήφιση προϋπολογισμού του Δήμου, εν τέλει κληθήκαμε να ψηφήσουμε για να ξεκινήσει η διαδικασία λήψης δανείου 10 εκ. ευρώ προκειμένου να μην είναι ελλειμματικός ο προϋπολογισμός.

Παραβλέπω σε αυτή τη φάση το γεγονός της επαναλαμβανόμενης και εσκεμμένης παραπλάνησης των Δημοτικών Συμβούλων και έρχομαι στην ουσία του δανείου.

Τι είναι αυτό το δάνειο. Το δάνειο αυτό έρχεται να καλύψει την κακή οικονομική διαχείριση και αμαρτίες του παλιού παρελθόντος. Το τονίζω, του παλιού. Δεν έρχεται όμως μόνο για αυτό. Έρχεται να καλύψει την αποδεδειγμένη τάση της δημοτικής αρχής, να δημιουργεί δαπάνες σε ανούσιες δράσεις και προμήθειες που καμιά επίδραση δεν έχουν στο μέλλον του Δήμου Αχαρνών.

Όπως τόνισα κατά την ομιλία μου στο Δημοτικά Συμβούλιο, υπάρχουν τουλάχιστον 3 εκ. ευρώ σε δαπάνες που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Αυτό, από μόνο του, θα δημιουργούσε την αίσθηση ότι πράγματι η διοίκηση του Δήμου κάνει προσπάθεια περικοπής άσκοπων δαπανών. Κάτι τέτοιο όμως, δεν φαίνεται, ούτε στην έως τώρα πράξη, αλλά ούτε και ως μελλοντική διάθεση.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία και με θέτει απέναντι σε αυτό το δάνειο. Η Δημοτική Αρχή έχει απόλυτα ασαφή, ίσως και κρυφή, πολιτική για το μέλλον του Δήμου. Με απλά λόγια, κανείς δεν ξέρει τι θέλει να κάνει. Η’ αν το ξέρει δεν μας το λέει.  Δεν υπάρχει το παραμικρό αναπτυξιακό πλαίσιο το οποίο να είναι ευρέως γνωστό και αποδεκτό ώστε αυτό να αποτελούσε την εγγύηση ότι ένα δάνειο θα έπιανε τόπο.

Μην πάμε  όμως μακριά.  Ποιος από εσάς θα υπέγραφε ως εγγυητής σε ένα δάνειο για το οποίο ο δανειοδοτούμενος ακόμα και αν ήταν αδερφός σας, δεν θα σας έλεγε τι θα το κάνει και πως σκοπεύει να το επιστρέψει. 

Για να μην περιπλέκω τα πράγματα, κατά τη γνώμη μου οι λύσεις είναι δύο:

  1. Άμεση συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο και επανακαθορισμός δαπανών του Δήμου ώστε να μειωθούν όλα τα περιττά έξοδα. Κάθε μείωση στις δαπάνες συνεπάγεται μείωση της ανάγκης και του ύψους δανεισμού. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να γίνει απόλυτα σαφής και δημόσια γνωστή η διάθεση των χρημάτων του δανείου (ποιοι θα αποζημιωθούν)  και να καθοριστεί με σαφήνεια το αναπτυξιακό πλαίσιο και οι δράσεις του Δήμου για τα επόμενα 3 χρόνια. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα ήταν άδικη η συζήτηση για ένα δάνειο.
  2. Η δεύτερη λύση είναι το παρατηρητήριο. Μη μας τρομάζουν οι λέξεις. Θα μπει ο Δήμος Αχαρνών σε 3 δύσκολα χρόνια, αλλά θα εξυγιανθεί. Τόσα έχουμε περάσει άλλωστε. Οι μόνοι που θα κινδυνεύουν από μια τέτοια διαδικασία είναι οι περιττές δαπάνες.

Με την πρώτη λύση, αυτή του δανείου, το μάρμαρο θα το πληρώσουν εξ ολοκλήρου οι δημότες και μάλιστα πολλαπλάσιο σε βάθος χρόνου.

Με τη δεύτερη λύση οι δημότες πάλι θα συμμετέχουν στο μάρμαρο σε μικρότερο βαθμό, αλλά θα ξέρουν ότι δεν πληρώνεται τίποτα μη απαραίτητο. Θα πάψουν οι απευθείας αναθέσεις, θα πάψουν οι φιγούρες, οι παροχές θα είναι οι απαραίτητες, αλλά εν τέλει θέλοντας και μη θα επέλθει η εξυγίανση στον Δήμο Αχαρνών.

Η επιλογή εν τέλει είναι στα χέρια των Δημοτικών Συμβούλων. Οι οποίοι εκπροσωπούν 150.000 κατοίκους αυτής της πόλης και φροντίζουν για το μέλλον της.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Εδώ ο κόσμος καίγεται… τα αρχαία μας μάραναν. Είναι έτσι;



Ήμουν σχεδόν  βέβαιος ότι το θέμα της αρχαιολογικής συλλογής δεν αφορά τους πολλούς. Ίσως για το διατυπώσω καλύτερα, δεν τους ενεργοποιεί αντανακλαστικά.  Ειδικά αυτή την εποχή,  στην οποία ο καθένας κοιτά να σώσει το σπίτι του και να βγάλει όπως όπως την καθημερινότητά του, η διάσωση ή όχι της αρχαιολογικής συλλογής φαντάζει ως ζήτημα πολυτέλειας στο μυαλό των περισσοτέρων. Σε ποιον δεν πέρασε η σκέψη «με αυτά θα ασχολούμαστε μωρέ; Εδώ έχουμε τόσα προβλήματα σοβαρά να λύσουμε».

Αυτή όμως που με εξέπληξε ομολογώ, ήταν η στάση των περισσότερων από εκείνους οι οποίοι μέσα από κάποια επίσημη θέση ή επειδή έτσι διατυμπανίζουν θέλουν να διαδραματίζουν ρόλο στην τοπική μας κοινωνία. Τσιμουδιά. Καμία αντίδραση. Μούγγα στη στρούγκα το λένε αλλιώς στο καφενείο.  Για να λέμε  όμως και την αλήθεια βέβαια ποιος από όσους από εμάς ασχολούμαστε με τα κοινά, δεν ξέρουμε πάνω – κάτω τι ρόλο παίζει ο καθένας. Αυτό περιμέναμε;

Απλά, με το ζήτημα της αρχαιολογικής συλλογής ο ρόλος ορισμένων αποκαλύφθηκε, καθώς ανερυθρίαστα αποφάσισαν να τηρήσουν σιγή ιχθύος, γιατί αυτό επιτάσσει το μικρό τους συμφέρον.

Aς μην ασχολούμαστε όμως με όσους έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Γιατί ως απλοί δημότες (εκεί θέλω να κατατάσσω τον εαυτό μου)  πρέπει να βλέπουμε μακριά ποιο είναι το συμφέρον της πόλης μας. Το δικό μας το μακρινό αύριο λοιπόν,  μπορεί και σίγουρα επηρεάζεται σε ένα βαθμό, από μια μικρή, αδιάφορη κατά την κρίση μας πράξη σήμερα, όπως αδιάφορο φαντάζει τους περισσότερους το κλείσιμο της Αρχαιολογικής Συλλογής.

 Ο Δήμος Αχαρνών, το Μενίδι, είναι καταχωρημένο στη συνείδηση των περισσότερων ως η πόλη της εγκληματικότητας. Η πόλη της υποβάθμισης. Αυτό δεν αλλάζει χωρίς στρατηγική μακροπρόθεσμη.
Έχουμε λοιπόν, ορισμένα στοιχεία όμως που μας καθιστούν μοναδικούς τους Αχαρνείς. Στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν το παζλ της αλλαγής αρκεί από αυτό το παζλ να μην αφαιρούμε κομμάτια.  Η Αρχαιολογική Συλλογή είναι ένα από αυτά και οφείλουμε να την έχουμε κορώνα στο κεφάλι μας. Γι αυτό και θα την υπερασπιστούμε.


Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Σου οφείλω μία συγγνώμη… (1)


Ήταν χτες μεσημέρι. Μόλις είχε σταματήσει η μεγάλη νεροποντή. Βρισκόμουν στη Δημοκρίτου και ήθελα να περάσω κάθετα τη Δεκελείας με κατεύθυνση τις γραμμές. Το νερό στο μισό μέτρο ορμητικό στη Δεκελείας. Σταμάτησα με  το αυτοκίνητο σκεπτόμενος αν πρέπει να περάσω. 

Στα δευτερόλεπτα που είχα σταματήσει, ένας παππούς, μου χτυπάει το τζάμι. Το ανοίγω. "Μήπως πηγαίνεις προς το σταθμό με ρωτάει;" Του απαντάω καταφατικά. "Ελα, θα σε πάω εγώ" .

Ο παππούς λεβεντάνθρωπος  γύρω στα 85. Όμως η φωνή του ήταν  τρεμάμενη. Είχε πάει το πρωί στο 1ο ΚΑΠΗ στην Πλατεία και γύριζε σπίτι του. Στο δρόμο τον έπιασε η βροχή. Τη Δεκελείας δεν μπορούσε να την περάσει και περίμενε να βρεθεί κάποιος να βοηθήσει.

Του άνοιξα την πόρτα στο αυτοκίνητο και αφού πήρα απόφαση να διασχίσω κάθετα τη Δεκελείας ξεκινήσαμε προς το σταθμό. Στη διαδρομή προσπαθούσα να καταλάβω που ακριβώς μένει. Η φωνή του έτρεμε ακόμα. Μου εξηγούσε, με τρόπο που όμως  δεν έβγαινε νόημα. Μασούσε τα λόγια του.  Τον είχε κυριεύσει άγχος και πανικός. Δεν θυμόταν ακριβώς. Σταμάτησα στην άκρη. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω. Μετά από περίπου ένα τέταρτο αναμονής και εκφράσεων χωρίς λογική ροή, σε μια αναλαμπή του, μου λέει οδό και αριθμό.

Ο παππούς, ο κ. Γιώργος, ήρθε στο Μενίδι πριν 40 χρόνια και έφτιαξε την οικογένειά του. Πριν 2-3 χρόνια έχασε την κυρά του όπως μου είπε στη διαδρομή. Το ‘λεγε με πολύ καημό. Μαζί με το άγχος του από όσα πέρασε λόγω της βροχής τα συναισθήματα που μου δημιουργούσε ήταν πολύ βαριά.

Αφού θυμήθηκε εν τέλει που μένει τον μετέφερα στο σπίτι του. Τον άφησα. με μια στιγμιαία έκφραση ανακούφισης. 

Από χτες όμως δεν μου φεύγει από το μυαλό ο κ. Γιώργος.  Γιατί, με έκανε ακόμα μια φορά, σε πολύ πιο έντονο βαθμό να ρωτώ τον εαυτό μου τι μπορούσα ή τι μπορώ να κάνω για αυτή την πόλη και δεν το έκανα.

Δεν το κρύβω ότι πολλές φορές έχω σκεφτεί «αυτό θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο, ή αυτό δεν έγινε ενώ έπρεπε να γίνει».

Έχω τη συνείδηση μου καθαρή ότι ποτέ δεν προέταξα το προσωπικό συμφέρον και αυτό είναι η σφραγίδα μου για όσους με τίμησαν 2 φορές ως εκπρόσωπό τους.  Όμως για όλα αυτά που θα μπορούσαν  να γίνουν λίγο διαφορετικά ή πιο αποτελεσματικά,  ελέγχομαι καταρχάς από μένα τον ίδιο. Δε χρειάζομαι τρίτους.

Οφείλω λοιπόν ένα μεγάλο συγγνώμη στον κ. Γιώργο τον λεβέντη, που τον είδα να μετρά τη λεβεντιά του με το φόβο και στο πρόσωπο του λέω  συγγνώμη σε κάθε πολίτη των Αχαρνών γιατί ίσως κάποια πράγματα να γινόντουσαν καλύτερα.  Δεν έχει σημασία που είμαι μέλος της αντιπολίτευσης. Το καλό της πόλης δεν κοιτάει παρατάξεις.

Υ.γ.: Παρακολουθώ κάθε φορά με πολύ ενδιαφέρον τις αντιδράσεις του κόσμου στα μεγάλα αρνητικά γεγονότα της πόλης μας. Οργή, κατηγορίες, μαύρο χιούμορ, προτάσεις, κακή ενημέρωσης. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δε βοηθάει. Γιαυτό ετοιμάζω τη σειρά 2 του «Σου οφείλω μία συγγνώμη..» που κοιτάει την αλήθεια την οποία πρέπει να την ξέρουμε ως κάτοικοι.



Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Αμ, έλα που δεν είναι το ευρώ το πρόβλημα…


Σε αυτή τη δίνη των ημερών, έχουμε κληθεί όλοι μας να διαλέξουμε ο καθένας, τη μια όχθη του ποταμού. Καλούμαστε να πούμε ΝΑΙ ή ΌΧΙ σε ένα ερώτημα που δυστυχώς μόνο όσοι το συνέταξαν το καταλαβαίνουν και εν τέλει να πούμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ.

Έχω καταλήξει όμως με όση λίγη γνώση ή μικρή πείρα μπορώ να διαθέτω, ότι τελικά η ζωή μας και η συνέχεια μας ως λαού και κράτους δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός μονοδιάστατου και ψευδεπίγραφου ερωτήματος που θέτει μια κυβέρνηση ή ακόμα και ενός σαφέστερου ερωτήματος περί Ευρώ ή Δραχμής.

Πόσο αληθινό όμως μπορεί να είναι τελικά το ερώτημα ότι για τη σημερινή κατάσταση φταίει το Ευρώ και οι Ευρωπαίοι; 

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι πολύπλοκο, βαθύτατα κοινωνικό και πολιτικό με ρίζες τουλάχιστον στα 40 χρόνια μεταπολίτευσης. Είναι ζήτημα νοοτροπίας βάσει του τρόπου με τον οποίο μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν όλες οι γενιές αυτά τα χρόνια.

Τόσα και τόσα συνέβησαν, τα οποία όλοι τα ζήσαμε και τα γνωρίζουμε αλλά φαίνεται να τα προσπερνάμε. Διογκωμένο δημόσιο, κακοδιαχείριση, ανοργανωσιά, μίζες, κακές υπηρεσίες στους πολίτες, πάταξη κάθε προσπάθειας επιχειρηματικότητας, γραφειοκρατία, κακός συνδικαλισμός, κλειστά επαγγέλματα, μονοπώλια, ζημιογόνες δημόσιες και δημοτικές επιχειρήσεις για το βόλεμα κομματικών στρατών. Σπατάλες και μόνο σπατάλες. 

Μήπως τελικά οι άφρονες πολιτικές δεκαετιών τόσο με τη δραχμή όσο και με το ευρώ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ φταίνε που φτάσαμε εδώ; Μήπως το νόμισμα είναι απλά ένα εργαλείο;

Το πλήρωμα του χρόνου  ήρθε, γιατί για όλες τις παραπάνω πρακτικές κάποτε θα υπήρχε ένας τέλος. Νομοτελειακή εξέλιξη ή απλά μαθηματικά είναι αυτό.  Αυτό το τέλος ήρθε μαζί με την  λιτότητα των μνημονίων. Αυτή η 5χρονη μνημονιακή εμπειρία βασίστηκε με ευθύνη των κυβερνήσεων σε άκρατες φορομπηχτικές πολιτικές και ελάχιστες πραγματικές μεταρρυθμίσεις. 

Όμως το ζητούμενο των μνημονίων στο τέλος, βασίζεται σε μια απλή εξίσωση που θα έπρεπε να την εφαρμόζουμε από συστάσεως του κράτους. Θα σπαταλάς όσα παράγεις. Τώρα, με τα μνημόνια σπαταλάμε πολύ λιγότερα γιατί στην εξίσωση πρέπει να προσθέσουμε και την επιστροφή στους δανειστές αυτών που τους χρωστάμε.

Κοντολογίς, η ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν είναι ζήτημα μόνο που έχει να κάνει με το νόμισμα. Είναι αναγκαία η ύπαρξη της Ελλάδας μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων λειτουργίας που δεν θα επιτρέπει την αναπαραγωγή των πολιτικών που μας έφεραν εδώ. Αυτό το πλαίσιο μόνο η Ευρώπη μπορεί να το προσφέρει και ας φαίνεται σήμερα να έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Σε προσωπικό επίπεδο αν υπήρχε τρόπος να μου εγγυηθεί κάποια αόρατη δύναμη ότι η ελληνική πολιτική (και οι εκπρόσωποί της) και η ελληνική κοινωνία θα έβαζε κανόνες που δεν θα επέτρεπαν να επαναληφθούν όσα ζήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια  δεν θα είχα πρόβλημα ακόμα και αν πηγαίναμε σε δικό μας νόμισμα.  Όμως τίποτα δεν δείχνει να είναι έτσι τα πράγματα.

Ακόμα και σήμερα ο λαός μέσα στη δυστυχία του γίνεται μέτοχος υποσχέσεων για επιστροφή στην ευμάρεια. Ε αυτό δεν μπορεί να γίνει. Τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια. Τόσο δύσκολο είναι να μας πουν την αλήθεια;

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Τη χρειαζόμαστε τη δημοτική αστυνομία;


Δεν ξέρω αν η νέα κυβέρνηση στο πλαίσιο της επιστροφής όλων στο δημόσιο συμπεριέλαβε και τη Δημοτική Αστυνομία, βάζοντάς την και αυτή στον κουβά.

Έστω και έτσι όμως, πιστεύω ακράδαντα ότι ο κάθε Δήμος, πολύ περισσότερο ο δικός μας  Δήμος Αχαρνών, χωρίς τη Δημοτική Αστυνομία είναι κουτσός. Η επιλογή να παύσει αυτό το σώμα η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν πέρα για πέρα λάθος.

Το υποστηρίζω αυτό με την εμπειρία, του ότι ως διοίκηση του δήμου πέσαμε πάνω στην αλλαγή. Είδα το πριν, είδα και το μετά. Στο μετά, η αυθαιρεσία χτύπησε κόκκινο. Μα στη στάθμευση, μα στην αφισορρύπανση, μα στις κατασκευές, παντού.

Σε πολλούς τομείς λοιπόν ο Δήμος είχε και έχει παντελή αδυναμία ελέγχου.
Τώρα που υπάρχει η προοπτική επιστροφής, η Δημοτική Αστυνομία πρέπει να οφείλει να στηρίξει με κάθε τρόπο το καλύτερό της πρόσωπο. Είναι η μεγάλη ευκαιρία να επιστρέψει  ως σώμα, βοηθός του πολίτη, έχοντας όμως την έξωθεν καλή μαρτυρία. Δεν αρκεί εγώ, ως αντιδήμαρχος, ο οποίος είδα από μέσα τη δουλειά τους να λέω καλά λόγια. 

Γιατί κακά τα ψέματα, υπήρξαν ευτυχώς πολύ λίγες περιπτώσεις όπου καταγράφηκαν και κακές συμπεριφορές και αδιαφορία. Οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για να διαβάλουν, ένα κατά τα άλλα απαραίτητο και αξιόπιστο σώμα υπαλλήλων. Από εμπειρία το αναφέρω ότι στο 90% των περιπτώσεων το δίκαιο ήταν της Δημοτικής Αστυνομίας στις όποιες διενέξεις προέκυψαν.


Καλή επιστροφή λοιπόν στα παιδιά της Δημοτικής Αστυνομίας, γιατί και χρήσιμοι είναι και ανάγκη τους έχουμε για τη διασφάλιση της ευνομίας σε σημαντικά ζητήματα της πόλης. 

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Δικαίωση και συνέχεια… με αφορμή την υπόθεση Αμυγδαλέζα


Δεν θα ασχοληθώ με όσα τραγελαφικά και θεατρινίστικα  συμβαίνουν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Δεν με εκφράζουν. Σκέφτομαι αλλιώς και ευτυχώς δεν είμαι ο μόνος.
Θα ασχοληθώ με τα σημαντικά, αυτά που μας ενώνουν και αυτά που προάγουν το κοινό συμφέρον.
Ένα από αυτά είναι το Κτήμα της Αμυγδαλέζας και αξιοποίησή του. Στο Δημοτικό Συμβούλιο χθες, η Δημοτική Αρχή έφερε προς ψήφιση την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας με την Ελληνική Αστυνομία.
Μεταξύ άλλων ο Δήμος Αχαρνών θα λαμβάνει μίσθωμα 550.000 ευρώ ετησίως για το χώρο των σχολών της αστυνομίας και ρυθμίζονται διάφορα άλλα θέματα να οποία αν προχωρήσουν θα επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητα των δημοτών.
Θα αναφέρω κυρίως  γιατί αισθάνομαι δικαιωμένος. Γιατί οι προσπάθειές μας ως δημοτική αρχή δεν πήγαν χαμένες. Τα 3,5 χρόνια το θέμα της Αμυγδαλέζας το παλέψαμε νομικά με αποτέλεσμα  το μνημόνιο που ψηφίστηκε χτες να το έχουμε δημιουργήσει  εμείς κατά 80% και πλέον. Με νομικά μέσα και πολιτικές παρεμβάσεις  η Αστυνομία, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, υποχώρησε μπροστά στα δίκαια αιτήματά μας. Όμως δεν  προλάβαμε να το υπογράψουμε όσο ήμασταν διοίκηση.
Όμως αισθάνομαι ευτυχής γιατί μια νέα δημοτική αρχή έρχεται να συμπληρώσει και να επαυξήσει τα κέρδη. Το 80%, το έφτασε παραπάνω.
Κατά την άποψη μου αυτή πρέπει να είναι η λογική της εκάστοτε διοίκησης. Να έχει πνεύμα συνέχειας όσων θετικών δημιουργήθηκαν από τους «αντιπάλους».
Δεν κρύβω ότι κινήσεις ρεβανσισμού με ενοχλούν. Και έχουν υπάρξει τέτοιες. Όμως τα μεγάλα θέματα είναι μπροστά. Και αυτά μόνο με κοινή δράση και συνεργασία θα φέρουν κέρδη στο δημότη.
Γι’ αυτό χθες ήμασταν εκεί, σύμφωνοι με τη διοίκηση, σύμφωνοι με το μνημόνιο συνεργασίας που για την πόλη μας μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.


υγ: Η όλη διαδικασία όπως την είχαμε ξεκινήσει δεν είχε να κάνει με το Κέντρο Μεταναστών. Είχε προηγηθεί άλλωστε. Το πώς θα αντιμετωπίσει αυτό το θέμα η διοίκηση δεν μπορώ να το γνωρίζω, αλλά πάλι εδώ μαζί θα είμαστε αν προκύψει κάτι καλό.